Over alles klagen: de beste manier om niets te bereiken?

Je kent vast wel die persoon die heeft de neiging om over alles te klagen.

Of misschien overkomt het jou.

Het maakt niet uit in welk gebied.

Werk.

Familie.

Vrienden.

Maatschappij, politiek, economie...

Klagen over alles als een rechtvaardiging van eigen passiviteit.

Omdat de klacht in het algemeen beoogt alles behalve het oplossen van de oorzaak.

Een klacht is lijkt meer op een excuus.

Om verantwoordelijkheid nemen of proberen de ontstane schade te herstellen.

Daarnaast komt de klacht meestal van een oordelende positie, waar je denkt dat je gelijk hebt.

Iets waarvan ik je kan verzekeren dat het nooit helemaal waar is.

Wat zijn dan de motivaties?

Wanneer klagen over alles een gewoonte wordt

De klacht kunnen voorkomen op drie verschillende manieren:

• Intern via een innerlijke dialoog
• De klacht delen met derden die niet betrokken zijn
• Direct klagen

In elk van de drie opties heeft de klacht een achtergrond van wrok en frustratie.

Bijna altijd omdat er een niet voldoen aan verwachtingen die je voor jezelf hebt gecreëerd.

Of je bent geschapen.

Wat onvermijdelijk genereert stress onproductief en leeg.

Het feit is dat de klacht niet zoekt actie of oplossing.

Alleen de herbevestiging en soms zelfs de externe validatie.

Intern klagen over alles leidt tot een interne recursieve dialoog die een hoge toxiciteit heeft.

Iets dat je niet helpt en je verhindert om zie de mogelijkheden die de situatie waarover je klaagt waarschijnlijk teweeg zal brengen.

Je neerleggen bij klagen is ook een heel gemakkelijke manier om een excuus vinden om jezelf te beschermen.

Geloven dat je gelijk hebt en dat anderen degenen zijn die moeten oplossen wat er is gebeurd.

Te gemakkelijk.

Wanneer de klacht gedeeld met derden is niet veel beter.

Deze klacht zoekt validatie en leidt altijd tot een verslechtering van de omgeving om je heen.

Zelfs de validatie, als die al plaatsvindt, is gedeeltelijk en relatief.

Want in veel gevallen geef je anderen ook een reden om jou te zien. als iemand die er een gewoonte van heeft gemaakt om over alles te klagen in hun reden om de goedkeuring van anderen te zoeken.

Maar zelfs als de klacht op een directe manier worden aangesproken, is ook geen goede optie.

Met deze klacht je bent niet op zoek naar de oplossing maar verwijten.

Jezelf boven de ander stellen.

Onvoorwaardelijk erkennen je benadering van conflicten door weg te gaan van de actie en verantwoordelijkheid van jou om het op anderen af te wentelen.

Waarom dan over alles klagen?

Wat te doen in plaats van over alles te klagen?

In veel coachingprocessen Ik hoor het onderwerp van de terugkerende klacht.

Eigen of derde partij.

De loze klacht die alleen maar laten we op één plek blijven onszelf omringen met verwijten als doel om te verdedigen onze comfortzone.

Een gebied dat steeds meer wordt kleiner van die plek waar geen ruimte is voor dialoog.

Het is echter mogelijk om dit patroon te doorbreken.

Van empathie en zelfmedelijden.

Door de verklaring van ons standpunt van het probleem.

Op zoek naar benaderingsopties naar de andere partij.

Actief luisteren en vanuit empathie wat de ander ons voor te stellen heeft.

Alleen al door deze eenvoudige actie kan de vrijgekomen energie positief en oplossingsgericht is

Waar er geen schuldvraag is.

Er wordt ook niemand veroordeeld.

Bijdragen onze intentie om de situatie te redden.

Als u iemand die de neiging heeft om over alles te klagen, Ik nodig je uit om jezelf een vraag te stellen.

Wat verberg je achter die klacht?

Welke prijs betaal je om het te houden?